بیندیش

از هفته پیش برای زمان های آزادی که بعد از کار دارم برنامه ریزی کردم، آدم باید با خودش روراست باشه، من عقبم، توی خیلی از تکنولوژی های مربوط به تخصصم، عقبم. باید وقت بذارم، مطالعه کنم تا سطح خودم رو ببرم بالاتر. یک برنامه ی مدون و کامل همراه با تعیین اهداف مد نظرم. وقتی هدف مشخص باشه، برنامه ریزی کردن برای رسیدن بهش راحت تره. من بیست و هشت سالمه، تا سی پنج سالگی، عیبی نداره که برای مردم کار کنم، اما از سی و پنج به بعد اگه هنوز برای مردم کار کنم، کارم تمومه، باید برای خودم کار کنم. هفت سال فرصت دارم. هفت سال زمان زیادیه، و کار توی مالزی فقط یک نقطه ی شروع بای بیندیش...